بيشتر
مقالات و یادداشت ها
1396/11/26 پنجشنبه
بررسی خسرونامه عطار نیشابوری از دیدگاه صورت‌گرایی

پیش از پیدایش صورت‌گرایی، هر آنچه در ادبیات و نقد ادبی رواج داشت، نویسنده‌محور و آمیخته به شرایط تاریخی و اجتماعی وی بود. پس از ظهور این مکتب، نویسنده‌محوری کنار گذاشته شد و متن‌محوری معیار نقد و تحلیل آثار ادبی قرار گرفت و چون متن، برساختۀ زبان است، رویکردی زبان‌شناختی بدان کاملاً قابل قبول است.


این مقاله به بررسی فرم – مهم‌ترین ویژگی یک اثر ادبی از دیدگاه فرمالیست‌ها- میپردازد. برای این مقصود، نخست در سه بخش: موسیقی کناری، تکرار، بافت و عناصر زبانی (در سه سطح آوایی، واژگانی و نحوی) و نحوه‌ی بهره‌گیری عطار از این عناصر به صورت هنجارگریزی‌های معنایی و نحوی در «خسرونامه » بررسی شده و در پایان، این مثنوی از منظر روایت مورد تحلیل قرار گرفته و تأثیر آنها در فرم شعر بیان شده است.

واژههای کلیدی: خسرونامه، عطار، فرم، توازن، قاعدهافزایی، هنجارگریزی و روایت.


لینک مقاله

نسخه قابل چاپ
 
تعداد بازديد اين صفحه: 492